Nie wiem co się dzieje. Wstałam rano i poczułam, że nie mogę jak w każdą sobotę śmigać pół dnia w piżamie i robić tego wszystkiego, na co akurat mam ochotę. Po prostu musiałam czymś się zająć. Pomyślałam, że jest to dobry moment, żeby zrobić generalne porządki w moim pokoju. Miałam genialny plan, aby wraz z porządkami w pokoju zrobić porządek w głowie. Poukładać wszystkie myśli na odpowiednie półki, ponieważ mam ochotę raz na zawsze skończyć z tym bałaganem. Niestety okazało się, że porządki w pokoju poszły mi dużo lepiej, niż porządki w mojej głowie. Połowę czarnych myśli udaje mi się zwalczyć samym uśmiechem, ale teraz szukam jeszcze sposobu na drugą część.